Some Old Poems I Wrote

بولاي شۇنداق بىر كۆپېلت شېئىر،
ھەر ئوقۇساڭ يېتەي يادىڭغا.
مەن ياشلىقىڭنىڭ تامغىسى بولاي،
توپا بېسىپ قالغان ساندۇقتا.

سەنمۇ بىر كۈن قېرىغىنىڭدا،
كۆزلەرلىرىڭدىن نۇرلار كەتكەندە،
يالغۇزلۇقتا،
مەسكىنلىكتە،
ئالغىن مېنى كونا ساندۇقتىن،
قايتا ئوقۇ
يىغلاپ-يىغلاپ،
شۇچاغ يېتەرسمەن ھالىڭغا.
شېئىرىمدىن ئىزدىسەڭ مېنى،
مازارىم بار مىصرالاردا.

Let me be such a booklet of poetry,
So that every time you read it, I return to your memory.
Let me be the seal of your youth,
Kept inside a dust-covered chest.

And one day, when you grow old,
When the light fades from your eyes,
In solitude,
In melancholy,
Take me out from that old chest,
Read me once again,
Weeping as you read,
Only then will I truly understand your heart.
If you search for me within my poetry,
My grave lies within these lines.

يىراقتىكى كونا ھويلىلاردا،
ئولتۇرۇشقان كونا كىشىلەر.
تائام تەييار كونا قازاندا،
كوناشەرگە ھەمرا نېمەتالار.
ئوتى ئۆچىمەس كونا ئوچاقنىڭ،
ئاق ھاكلانغان كونا تاملاىرمۇ.
ئۆگى ئۆچىمەس كونا كىگىزنىڭ،
يالتىرايدۇ كونا خىشلارمۇ.
كونا باغدا كونا شاخلار،
قىلار تەزىم باغۋەن بوۋايغا.
كونا ئېغىل كونا ئوقۇرلار،
تۇغۇرۇق بولار كونا تورمۇشقا.
كونا دوقمۇش كونا پاراڭلار،
سالار دائىم چوڭقۇر ئويلارغا.
كونا ئېرىق كونا كۆۆرۈكلەر،
ھۆسن قوشار كونا يوللارغا.
ئۆي يورۇتقان كونا روجەكلەر،
مېھرىلىكتۇر بۇرچەكتىن بۇرچەككە.
دائىمدۇر كونا خىيالنىڭ،
بۇئام ئېيتقان كونا چۆچەكلەر.

In those distant old courtyards,
Old friends sit gathered together.
Meals prepared in old cauldrons,
Blessings sharing space with old city memories.
The fire never dies in the old hearth,
Even on the old, whitewashed walls.
The warmth never fades from the old felt rugs,
Even the old bricks carry a warm glow.
In the old orchard on aged branches,
They bow down in respect to the old gardener.
The old barn and the old troughs,
Stand as quiet witnesses to an old way of life.
At the old street corner, old conversations,
Always lead into deeper reflections.
The old stream and the old bridges,
Lend beauty to the old winding roads.
The old windowpanes that brighten the room,
Are filled with warmth from corner to corner.
It is ever constant in old reveries,
The old fairy tales my grandmother used to tell.

يەنە شېئىر يازاتتىم.
چرايلىق شۇ ئاراققا،
ئۇنچە مارجان تىزاتتىم.
بىر دەستە گۈل كۆتۈرۈپ،
مەھەللىگە باراتتىم.
سۇيگۈ ئاتلىق شېئىرنى،
دەستىگە چىك قىساتتىم.

يەنە شېئىر يازاتتىم...
كۆرۈپ بىرى دېدىكى:
ۋاقىتى ئۆتتى شېئىرنىڭ،
تېلېفون دەپ بار ھوسۇلى،
تەرەققىيات دەۋرنىڭ.

ئالغىن قولغا تېلېفوننى،
نىگارغا خەت ئەۋەتكىن،
قولاي بولسۇن ئىشلىرىڭ،
تېلېفوندىلا دەۋەتكىن.

ئەمدى ئاۋار بولمىغىن،
قەلەمنى ئاقىلاپ قوي،
خەتنى ئوقۇيدىغان كىشى يوق،
يېڭى زامان بىلىپ قوي.

شېئىر قىلىپ يازغۇدەك،
گۈزەل قالمىدى.
يۈرەك بىلەن سەزگۈدەك،
چىن ھېسسىياتمۇ قالمىدى.

بىلسەڭ بۇگۈن كىشىلەرنىڭ،
چىندىن جىق ساختىسى.
ئەقلىڭنى خارلايدۇ،
ئىشەنگەنلىرىڭ ھامىنى.

شۇڭا ئاڭلا سۆزۈمنى،
بەكمۇ كۆپ ئۈمىد باغلىما.
ھازىر كىشىلەر ئۆزگەردى،
ئۆزۈڭدەك ئويلىما.

شۇڭا ھەرگىز ئۆزۈڭنى،
شېئىر بىلەن ئالداما.

Once again, I was writing poetry.
Onto that fine, beautiful paper,
I strung words like pearls and coral.
Carrying a bouquet of flowers,
I would walk toward the neighborhood.
The poem named "Love",
I would tuck gently into the bouquet.

Once again, I was writing poetry...
Someone looked and said:
"The time for poetry has passed,"
"The phone is where productivity lies,"
"In this era of progress."

"Pick up the phone,"
"Send a text message to your beloved,"
"Make things easier for yourself,"
"Just say it through the phone."

Don't bother wasting your effort anymore,
Set your pen aside,
There is no one left to read handwritten letters,
Know that this is a new era.

Worth turning into poetry,
Nothing beautiful remains.
To feel deeply with the heart,
No genuine emotion remains either.

If you only knew, people today
Are far more artificial than sincere.
It drains your mind,
The ones you placed your trust in.

So listen to my advice,
Do not attach too much hope.
People have changed nowadays,
Do not assume they are like you.

So never again
Deceive yourself with poetry.